EVEN NIKS

GEZONDHEIDPERSOONLIJK
July 19, 2017 / By / , , , , , , / Post a Comment

Het is niet alleen het slapen in een slaapzak. Of het hannessen met een tentje (‘waar is die achtste haring gebleven?!’). Of de ontbijtjes in de buitenlucht en de instant-koffie op het pitje. Of, schuilend voor de regen, in een cafeetje. Of eigenlijk: het is het allemaal wel. Juist. Die kleine dingetjes. En alleen maar dat.

 

 

Of je even…

Hebben we die fijne momentjes thuis niet? Jazeker wel. Maar toch een beetje minder. Want ja.. daar moet de stofzuiger eigenlijk nog door het huis, ligt het werk altijd, als een never ending story, op je te wachten… En, last but not least, word je 24/7 door mensen ge-appt, ge-messaged of ge-instagrammed. Zit je net aan je salade, vraagt een vriendin of je morgen kan afspreken. Of je die ene rekening al betaald hebt. Waar je dat gave boek vandaan hebt dat je laatst aanraadde. Maar ook dat het in Italie heerlijk weer is. Dat zonnebrand in de vorm van een hartje op iemands rug een goeie grap is. Dat de kat weer een leuk kunstje kan.. Het houdt gewoon nooit op!

 

 

De ‘analoge’ Siemens

Toen de smartphone net uit was, duurde het even voor het overstag was. En eerlijk is eerlijk, ik maak er nu met volle teugen gebruik van. Het is super-handig, zeker voor iemand die, bijvoorbeeld, erg slecht is in routes en richtingen. Maar ik denk wel dat ik hem dit jaar zo af en toe zo af en toe eens thuis laat. Dan maar niet van elk moment een foto en een beetje onbereikbaar. Eigenlijk weet ik wel dat ik buiten-zijn daarom ook zo heerlijk vind. Dan hoeft dat van mezelf allemaal gewoon even niet. Ik werd er laatst weer eens op gewezen door een Goede Vriend. Hij zette me aan het denken, denk ik. In de telefoonbegintijd had ik een Siemens M35i van de Postbank. Is even kijken of die nog ergens ligt. Kan tegen een stootje en doet lang met de batterij. Kan bellen en smsen en that’s about it!

 

 

Kleine momenten

Op die manier ben ik niet teleurgesteld als ik een keer weinig berichtjes krijg, of geen reply van iemand waarvan ik wel verwachtte. Heb ik niet het idee dat ik nog 43 mensen eigenlijk iets terug behoor te sturen en voel ik me niet schuldig als het meer dan drie dagen duurt voordat ik dat dan toch doe. Maar geniet ik van mijn voeten in het water. Van het bouwen van een dammetje of een simpel pasta-met-tonijn-en-tomatensaus-prutje. Van een warrig bos haar naast me en een koude neus met boven de warme slaapzak. De sterren in de nacht en het geluid van krekels. Of, heel gewoon, van een goed boek. De kleine momenten. En dan kan iedereen, hoe lief ook, even mijn rug op.

 

 

Ook interessant:

STILTE, OPSTAAN, KIEZEN – EN EEN PUBLICATIE
September 20, 2017

Leave a Reply

over mij

Fotograaf en journalist met voorliefde voor avonturen in de buitenlucht

zoeken
Volg me