DIPJES EN TOPJES

NIEUWSPERSOONLIJK
mei 4, 2020 / By / , , , , , / 4 Reacties

Zo. Daar zit ik dan. Met mijn dikke billen in een nieuw huis in de polder met een gigantische tuin-in-wording, midden in een Corona crisis.

Donker en licht

Ik voel me goed. Dat is de situatie nu. In mei. In oktober was dat heel anders. Toen was er nog geen Corona, toen was de tuin nog een homp klei, regende het alleen-maar en was het voor mijn gevoel alleen maar donker. Qua licht. Maar ook in mijn hoofd. Ik neem je mee in de tussenliggende dagen, maanden, uren. Want er gebeurden veel stomme, maar ook veel leuke dingen!

Uit de stad

Ik wist dat het ging gebeuren, maar nu was het echt. We gingen weg uit mijn geliefde Utrecht. Waar ik toch zeker 15 jaar met veel plezier woonde. Waar ik fouten mocht maken, kikkers mocht kussen, feestte, ontdekte, viel en opstond, ontelbaar veel rondjes hardliep (langs de molens). Waar ik ging samenwonen en mijn rijbewijs haalde. Kortom, waar ik mocht opgroeien. Het was tijd om alles in te pakken. Op te ruimen. Spullen weg te gooien. Een fase achter te laten. Ik kan je vertellen, dit was moeilijk. Ik had buikpijn.

Water overal

Het regende. Natuurlijk. Met het busje (we hoefden maar één keer te rijden, hoezee!) reden we van Zuilen naar Oosterwold. Het was een geoliede machine. De volgende dag leverden we de sleutel van onze maisonette in. Toen konden we niet meer terug. Ik was verhuisd. Fysiek dan – mijn hoofd moest nog volgen. Bovendien moesten alle spullen er weer uit vanwege een grote lekkage. Hm.

Beter een goede buur

In Oosterwold hebben we THANK GOD lieve buren. We begrijpen elkaar en snappen de struggles. Zij komen uit Heemstede en Haarlem en missen die gezelligheid soms ook! Tijdens een wandeling in het bos achter onze huizen vitten de buurvrouw en ik weleens op alle stomme dingen die er zijn. Van muizenoverlast tot regenpijpen die breken en van hondenpoep op het pad tot de frustratie niet even naar gezellige koffietentjes te kunnen wandelen.

Met hen begrijpen we ook goed hoe je er toch iets van kan maken. Dan borrelen we bij ondergaande zon op één van onze kavels. Helpen de mannen elkaar bij het sjouwen van stenen, het maken van een kippenren of het uitgraven van een vossenhol (ja, echt!). Verwonderen we ons over de fruitbomen die mooi in de bloesem staan en krijgen we een bruine kop van het buitenleven. Sinds mr. Corona om de hoek is komen kijken, realiseren we ons ook hoe rijk we zijn. Gezond, en in een omgeving waar je buiten kunt zijn.

Vrijheid

We kochten een tweede autootje waarmee ik mijn geliefde vrijheid terug had. De dagen werden langer, en de zon liet zich meer zien. Met dat licht werd ook mijn hoofd lichter. Ineens zag ik ook de voordelen van de kluwe aan problemen die het soms ook opleverde. We maakten met behulp van vrienden leuke paadjes in de tuin. De geplante takjes bleken aan te slaan en worden groen. We namen oude fruitbomen over die de tuin een beetje een volwassener karakter gaven en waar vliegen en bijen van kunnen snoepen. We maakten kennis met Zevenblad (aaaah!), distels, paardenbloemen en ander onkruid. Maar ook met Madeliefjes en Hondsrug.

Klei

En zo zat ik van het weekend met mijn handen in de klei (zoals elk weekend) – dit keer om planten die ik van mijn mams en mijn schoonmoeder gekregen had, van een plekje te voorzien. Er kwamen vrienden langs die op 1,5 meter afstand zichtbaar genoten van het huis, de ruimte en de tuin.

Vooruit

Nu kan ik ook weer verder. Er komt ruimte om te kijken hoe ik verder wil met mijn bedrijf en met mijn leven. Corona zorgt ervoor dat mensen wel van het kleine moeten gaan genieten – groots en meeslepend kan gewoon even niet. Ik hoop dat het, naast de nare dingen die deze epidemie met zich meebrengt, het ‘ons’ ook onze prioriteiten laat heroverwegen. Wat is nu echt belangrijk? In mijn kleine leven, maar ook in ons land en onze wereld?

Kunst van klein genieten

Ik beloof niks, want ik ben een slechte blogger. Maar het lijkt me leuk om af en toe een ode aan het kleine genieten te schrijven. Gewoon door te laten zien wat dat is, hoe je dat doet, waarom het me raakt. Zet m op thuis. En hoe moeilijk het soms ook is… probeer naar de kleine dingen te kijken die wel goed gaan. Want die verdienen jouw aandacht!

Ook interessant:

Zonsondergang Utakleiv Noorwegen tent
UPDATE – HUIS, DUITSLAND, NOORWEGEN
augustus 6, 2019
kavel Oosterwold dak erop
UPDATE – HUIS, EXPO, KRANT, RADIO
april 29, 2019
Jaarrecap 2018
DOEI 2018 – HALLO 2019
december 30, 2018

4 Reacties

  1. L.J. Bouma schreef:

    Oosterwold? Jij durft! Mooi verhaal.

    • Manja schreef:

      He Liek! Ja.. Bloed zweet en tranen maar uiteindelijk is het het allemaal waard. Flevopolder here we come. Alles goed met jou?

  2. Harry schreef:

    Hi Manja! Van donker naar licht(er) , mooi omschreven en uit het (jouw) leven gegrepen! Hoop dat je kleigelukkig wordt in de polder.

    Groeten,
    Harry (Noorwegen)

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

over mij

Fotograaf en tekstschrijver met voorliefde voor avonturen in de buitenlucht

Loading map ...
zoeken
Volg me